Entrades

L'amor

L’amor . Aquella paraula que sempre hem sentit i que tothom busca constantment. Aquella sensació d’eufòria i pau alhora, una mena de màgia difícil d’explicar. Tothom busca l’amor. I jo, sense buscar-lo, et vaig trobar a tu. El típic que es diu, no? Et vaig trobar de casualitat i amb molta por a obrir-me i mostrar-me vulnerable. Poc a poc vaig anar treballant les meves pors i vaig veure que realment sí que mereixo amor. M'ha costat molt creure-m'ho. Però al text del gener del 2020, la Laura ja ho tenia clar. No em deixaria trepitjar ni menysprear. I per sort, vaig aprendre i no ho he tornat a repetir. Al principi no eres el meu tipus i no m'agradaves. Sempre ho recordo. Però a mesura que ens vam anar coneixent, vaig sentir que la teva presència m’omplia de calma. Em feies sentir vista, escoltada, compresa. Sabies escoltar, però també parlar de les teves coses. I vaig poder conèixer-te. I vaig veure que el que m'agradava de tu no eren els teus ullets blaus i ricitos rubio...

Quan et doni el sol

 Just ara començo allò que fa 7 anys vaig decidir que faria. Sé que estaries orgullós, perquè et vaig dir que seria infermera i mira, ho he aconseguit. La veritat és que sento una barreja d'emocions i pensaments. Estic contenta però tinc molta por. Por a no ser suficient. A equivocar-me. Dins meu sé que és normal i que és inevitable sentir-ho, per això ho porto més o menys bé. Sé que em queda molt per aprendre i millorar i que cada error, cada experiència i cada jornada m'aportarà alguna cosa, sigui quina sigui. Hi haurà dies durs, tristos, agobiants, però també hi haurà vides i famílies agraïdes, contentes i que potser algun dia recordaran aquells moments, paraules, abraçades...  Avui volia escriure sobre tu, John. Vas ser un dels meus primers ingressos. Em truquen d'Hemato per portar-me un noi de 29 anys a la UCI. Quan em passen el parte, penso, bueno no és el típic pacient de UCI (no està intubat, ni sedat, ni porta drogues, ni drenatges ni res de res). Un noi que està c...

Manolo

Recuerde el alma dormida, avive el seso y despierte Contemplando Cómo se pasa la vida, cómo se viene la muerte Tan callando Cuan presto se va el placer como después de acordado Da dolor Como a nuestro parecer cualquiera tiempo pasado Fue mejor Este mundo es el camino para el otro que es morada Sin pesar Mas cumple tener buen tino para andar esta jornada Sin errar Partimos cuando nacemos, andamos mientras vivimos Y llegamos Al tiempo que fenecemos, así que cuando morimos Descansamos Los placeres y dulzores de esta vida trabajada Que tenemos No son sino corredores y la muerte la celada En que caemos No mirando a nuestro daño corremos a rienda suelta Sin parar Des que vemos el engaño y queremos dar la vuelta No hay lugar Esos reyes poderosos que vemos por escrituras Ya pasadas Con casos tristes llorosos, fueron sus buenas venturas Trastornadas Así que no ha cosa fuerte, que a papas y emperadores Y prelados Así los trata la muerte como a los pobres pastores De ganado Después de pue...

Mi diario eres tú IV

22 de diciembre de 2015 Vengo corriendo a verte. No puede ser. Ya está. Se acabó. Te doy un beso en la cabeza, estás helado. Siempre que oigo la palabra helado me viene a la cabeza uno de tus miles de libros favoritos, El corazón helado , de Almudena Grandes. Tu cuerpo sigue en la cama, inmóvil , pálido y esquelético; pero sé que eso no eres tú.  Tú eres mucho más, eres todo lo que me has enseñado, todo lo que me has dado, todos los momentos buenos y malos, todos los consejos, todos los “ ¿ te puedo molestar?”y todos los mimos. Eso eres tú. Y siempre tendré una parte tuya en mi, lo sé. Me has hecho crecer y ser quien soy, y e stoy segura que verme feliz te hace aún más feliz. Te quiero muchísimo, papá.

Mi diario eres tú III

19 de Diciembre de 2015 Hoy hemos ido a comprarte natillas, flanes y yogures para comer. He llevado a mamá en silla de ruedas y , sin querer, ¡la he “tirado” a la carretera! Menudo susto, casi lloro. Solo faltaría quedarme sin ella también. Por suerte, casi no se ha hecho nada, le duelen las rodillas más de lo normal pero bueno, podría haber sido peor. Cuando eran las 9 mamá y yo te hemos traído la cena y escuchando tu radio nos has querido contar algo. No te entendíamos y has empezado a decir: “ma-maria…”y he dicho : “¿María Boadas, María Hurtado?” y todas las Marías que cono zco . Nos has dicho: “maria no” y entonces he dicho vale, María no. Al ver que no te entendíamos, irritado, has cogido un papel y un lápiz y has escrito : JAROY y has empezado a darte golpes a la cara. Pensaba que te habías vuelto loco. Pero no. Entonces lo he entendido: “¿Mariano Rajoy?” y con un suspiro has asentido con la cabeza y te has vuelto a pegar. Todo ha cobrado sentido: “¿Han pegado a Mariano Rajo...

Mi diario eres tú II

10 de Diciembre de 2015 Esto es una pesadilla, cada día estás peor, me paso todas las clases pensando en ti, en cómo estarás y me culpo por no poder estar en casa ayudándote a ti y a mamá. Ya os lo he dicho mil veces que me siento una mala hija. Supongo que es fruto de la situación, nunca antes me había sentido así. Es como si alguien me hubiera arrebatado mi verdadero yo y ahora solo soy una persona que existe, pero que no vive. Estoy vacía, no disfruto de las cosas, es un esfuerzo levantarme cada día con el sonido del respirador y pensando en cuando te irás. ¿Meses, días, horas? No lo sé. Espero que temprano porque no quiero verte así, papá. 15 de Diciembre de 2015 Ya ni siquiera tengo ganas de escribir, ahora solo estoy centrada en ti, mi única preocupación eres tú y mamá, nada más. Todo lo demás ha dejado de importarme, solo salgo de casa para ir al cole y para comprarte lo que necesites. Hoy he salido a comprar una campana para que nos avises por la noche si tienes gana...

Mi diario eres tú I

Parece mentira, no sé ni porque hago esto, supongo que es otra forma de desahogarme de todo. Escribir me calma tanto… Siempre he pensado que el papel es más paciente que cualquier persona y que, como ni yo misma sé por dónde cogerme, acudo a este diario. Ahora hace unos días que estoy pensando en cambiar el formato, creo que lo haré más personal – si un diario íntimo puede ser más personal, claro- y te escribiré a ti. Cuando te escribo me doy cuenta. Me doy cuenta de lo ingenua que he sido por haber creído que todo era un sueño, que algún día vendrías, me despertarías y con un beso en la frente y la luz de la mesilla de noche encendida dirías: “Buenos días, menuda pesadilla, ¿no?”. Entonces sería la más feliz del mundo, como pasa cuando tienes un sueño tan real y te despiertas con el alivio de que no ha ocurrido nada. Pero no, no era un sueño, no me has despertado ni me has dado un beso, más bien al revés. Es la realidad y has sido tú quien se ha dormido y yo quien te ha deseado buen...